Η πιο μεγάλη κατίνα που έχω γνωρίσει είναι τόσο τεράστια κατίνα..ΜΑ ΤΟΣΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑΑΑΑα…που δεν πάει άλλο..αλλά νομίζει οτι είναι κυρία..Κυρία..πφφ..ούτε που μπορεί να φανταστεί πόσο καρακατίνα είναι..αααααααααααααααααααααααααααααααα.. Πφφ
PPPPPPPPPppppppppppp
Κατίνα
Λογια..
λογια πολλα..απο δικους σου ανθρωπους.. η απο οχι και τοσο δικους σου ανθρωπους..ολοι μιλαμε μπλα μπλα μπλα κ τελικα δε λεμε τιποτα..το 90% αυτων που λεμε ειναι απλα μπλα μπλα μπλα…
ζουμε στη μπλαμπλαμπλαχωρα..μπλαμπλαμπλανυσταζω..ειναι αργα..μπλαμπλαμπλαργά…
Το δευτερο…
..ποστ. (ειναι η ωραααα δυσκολη)…
Αλλάζει, το λοιπόν, χρώματα η ψυχή, καθώς αλλάζει και διαθέσεις. ’μα αγαπά, γίνεται γαλάζια. ’μα οργίζεται, κόκκινη. ’μα μισεί, πορτοκαλιά. ’μα είναι άρρωστη, κόβεται κάθε τόσο το φωτεινό ζωνάρι. ’μα είναι ήρεμη, με τη συνείδησή της ήσυχη, γίνεται κίτρινο ανοιχτό. Κι είναι αυτό το χρώμα των αγίων, το φωτοστέφανο που οι ζωγράφοι το βάφουνε χρυσό”
Το πρωτο…
..ποστ του 2009 =0)
..Σήμερα το πρωί στις 8 έβρεχε τόσο δυνατά..μα τόσο δυνατά..και φυσούσε..μια ομπρέλλα δε βοηθούσε πουθενά αφού έβρεχε και απο δίπλα!!!
αυτά.
ειναι απλο
..για ποιο λόγο η ελλάδα έχει τόσο αυξημένο αριθμό τροχαίων ατυχημάτων… γιατί υπάρχουν γυναίκες που “δε προλαβαίνουν” να διαβάσουν σήματα γιατί έχουν κομμωτήρειο και άλλες παρόμοιες ασχολίες..και έτσι με ένα τηλέφωνο στον γνωστό της γνωστής τους τελειώνουν απλά βάζοντας την υπογραφή τους…και λέω εγώ τώρα..πρέπει κ εγώ να κάνω το ίδιο μιας και ο γνωστός της γνωστής τους είναι και δικός μου γνωστός της γνωστής???και αν δεν κάνω το ίδιο τι διαφορά θα έχει να οδηγώ ανάμεσα σε άτομα που δε γνωρίζουν ούτε τα βασικά???το ίδιο δεν κινδυνεύω???…
..άντε και καλή μου επιτυχία!
Υπαρχει..
Λοιπον
επειδή έχω βαρεθεί να πληγώνω τους ανθρώπους που αγαπώ δηλώνω εδώ και τώρα οτι θα παλέψω με νύχια και με δόντια να μη το ξανακάνω. Πως μπορεί να είμαι τόσο κακός άνθρωπος? Πως μπορεί να αφήνω να με εξοργίζουν οι άλλοι τόσο πολύ που να σκυλίαζω μετά και να μοιράζω κακίες? ΔΕΝ το έχω αυτό το δικαίωμα!!! Τουλάχιστον ΟΧΙ να πληγώνω όσους αγαπώ..Το κάνω χρόνια..ΦΤΑΝΕΙ!!!.. Θα προσπαθήσω αυτή τη φορά το υπόσχομαι..
(το ξερω οτι ετσι ειχα πει και οταν πρωτοειδα την amelie που εστελνε καρτες στο μπαμπα της και ολους τους μοιραζε χαρες)
..τώρα θα το κάνω.Το νιώθω.-
σκεφτομαι…
..τι θα γινόταν εάν υπήρχε ένας τρόπος (κάποια επιστημονική εφεύρεση) που να μας λέει ποιό θα ήταν το τέλος μας, πότε δηλαδή θα πεθάνουμε.. Εάν αυτό υπήρχε και μας έδινε απαντήσεις τόσο για εμάς αλλά και για τους άλλους και πιο συγκεκριμένα για τον ένα και μοναδικό σύντροφο μας..
Θα μέναμε μαζί του απο το πρώτο κιόλας δυνατό χτύπημα της καρδιάς μας για εκείνον εάν ξέραμε οτι σε 10 χρόνια δεν θα υπάρχει πια ? Η θα διαλέγαμε κάτι που να μας βολεύει για να μας συντροφεύει για πάντα ?
Πόσο μπορεί να συνδέονται η αγάπη, ο εγωισμός, η τεράστια ανάγκη του ανθρώπου για συντροφιά και ζευγάρωμα και το συμφέρον μας μεταξύ τους ? Και με ποιόν τρόπο ?
(Μη το πάρεις προσωπικά αν δεν αγαπάς, η αν πιστεύεις οτι μετά το ένα τρένο απλά έρχεται το αλλο)
Παρεακι
Έχεις νιώσει ποτέ οτι υπάρχει κάποιος που στις πραγματικά άσχημες σου στιγμές ένιωσε την δύναμη της στεναχώριας σου κ σε βοήθησε χωρίς να του πείς τίποτα?
Η ακόμα κ στις πιο ευτυχισμένες σου στιγμές να χαιρόταν πιο πολύ και απο σένα τον ίδιο?
Αν υπάρχει δίπλα σου ένας τέτοιος άνθρωπος τότε αυτό που ζείς ή είναι ότι πιο σπάνιο υπάρχει ή απλώς μπερδεύεις τη ζωή σου με αυτή της barbie που έπαιζες παλιά.
<<Θλιφρονηση>>
Βαθιά μέσα μου καιρό τώρα, πάνω κάτω τέσσερα ολόκληρα χρόνια προσπαθώ να χαρακτηρίσω ένα περίεργο συναίσθημα, το συναίσθημα αυτό των απότομων χωρισμών, της απότομης εγκατάλειψης μας απο κάποιον που μας αγαπάει και αγαπάμε. Και προσπαθώ να το καταλάβω για να ησυχάσω απο κάποιες προσωπικές μου σκέψεις. Συνεχίζεις να αγαπάς? Είναι απογοητευτικοαγάπη? Είναι αναμνησιοπληγωμενοαγάπη? Τι είναι? Την απάντηση μου δίνει η παρακάτω άποψη η οποία μπορεί να μην ισχύει πάντα και σε κάθε σχέση, αλλά δε με νοιάζει, γιατί εμένα με καλύπτει.
“Αγαπάς όσο σε αγαπούν. Όταν πάψουν να σε αγαπούν επινοείς τη <<θλιφρόνηση>> συναίσθημα που προέρχεται απο την ανάμειξη του θυμού και της περιφρόνησης, με παράπονο, θλίψη και πληγωμένη αξιοπρέπεια. Αμάντα Μιχαλοπούλου ”
Αυτό νομίζω είναι το μείγμα συναισθημάτων που μας δίνει ένας απρόβλεπτος και αδικαιολόγητος χωρισμός, και σίγουρα για να είναι ένας τέτοιος χωρισμός έχουν σταματήσει πρώτα να σε αγαπούν.
Κάπως έτσι δεν είναι?



