i love it when it smells like happiness

…πανικού.. Έτσι το λένε αυτό το απαίσιο συναίσθημα του -τέλους-

Το συμπέρασμα είναι ένα.Ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι θέμα άσχημων σκέψεων, κακής ψυχολογικής κατάστασης, και φόβου.Τα μάτια μας φιλτράρουν και αποθηκεύουν τα πάντα στο μυαλό,σε ένα σημείο όπου κάθονται μαζί οι υποσεινήδητες σκέψεις και οι φοβίες.Εκεί στα κατώτερα στρώματα του μυαλού πιέζονται και με το πέρασμα του χρόνου αυτό γίνεται όλο και χειρότερο.Και έτσι ξημερώνει μια ωραία ημέρα,ηλιόλουστη,και εκεί που δε το περιμένεις,χωρίς να σε ρωτήσει κανείς,αυτό βρίσκει μια μικρή τρύπα για να βγεί απο το κεφάλι  σου(τρύπα όπως λίγη κούραση,λίγο άγχος και λίγη αυτοκαταστροφική διάθεση) και τσούπ…βγαίνει!!!ΩΩΩωωω ναι!!!Είναι απίστευτο..Είναι μία συναρπαστικά απερίγραπτα απαίσια κρίση ότι εσύ τελειώνεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή εκεί ακριβώς που βρίσκεσαι.

Όλα είναι θέμα διαχείρισης του μυαλού μας.Όχι του μυαλού που προγραμματίζει και λύνει μαθηματικές συναρτήσεις.Αλλά του μυαλού που ελέγχει και ταξινομεί τους φόβους μας.Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα.Στο σώμα μας εάν υπήρχε ένα άλλο μυαλό να κρίνει, να σκέφτεται και να αποφασίζει για εμάς δε θα το έθετε ποτέ σε αυτή την κατάσταση συναγερμού..γιατί πραγματικά έτσι έρχεται η τρέλα.Σιγά σιγά εμείς τρελαίνουμε τα νεύρα μας και στο τέλος δε ξέρουν πως να αντιδράσουν.

Τελικά το πιο σημαντικό είναι να αφήνουμε τον εαυτό  μας ήσυχο.Σίγουρα μπορείς να τρελαθείς εάν το επιδιώξεις αρκετά.Όμως καλύτερο σίγουρα είναι να εμπιστευόμαστε και λίγο το σώμα μας..καμιά φορά περισσότερο απο το μυαλό μας.Δεν αποφασίζουμε εμείς για το πότε θα έρθει το τέλος μας.Δεν αποφασίζουμε εμείς για το πού θα έρθει.Όπως επίσης δεν αποφασίζουμε εμείς για το πώς θα έρθει.Εμείς αποφασίζουμε μόνο για τις επιλογές μας.Και αυτές πραγματικά καθορίζουν τα πάντα.-